Kapłaństwo.6 kwietnia 2014

Za niewiele dni, w Wielki Czwartek, wraz z całym Kościołem obchodzić będziemy pamiątkę Ostatniej Wieczerzy, a więc i ustanowienia przez Zbawiciela sakramentu święceń. Co warto o nim wiedzieć? Kapłan – najogólniej rzecz ujmując – to człowiek, którego funkcją jest składanie Bogu ofiar. W Starym Testamencie tę rolę pełnili wszyscy członkowie pokolenia Lewiego. W czasach Jezusa było ich tak wielu, że swoją służbę w świątyni jerozolimskiej pełnili na zmiany, a każdy jedynie raz w życiu składał w Miejscu Najświętszym ofiarę kadzenia (zob. Łk 1, 9).

Chrześcijanie wierzą, że jedyną zbawczą ofiarę za grzechy złożył umierając na Krzyżu Jezus Chrystus i to Jego nazywają Najwyższym i Wiecznym Kapłanem. Zbawiciel w czasie Ostatniej Wieczerzy powiedział do apostołów: „to czyńcie na moją pamiątkę” – te słowa interpretuje się jako ustanowienie sakramentu święceń. Pamiętajmy jednak, że żaden kapłan nie składa nowej ofiary, a jedynie uobecnia na ołtarzu w sposób bezkrwawy ofiarę Chrystusa.

W Kościele Katolickim przez wieki funkcjonowały święcenia niższe i wyższe. Po reformie ostatniego soboru mamy trzy stopnie święceń: episkopat, prezbiterat i diakonat. Podkreślmy, że nie są to trzy odrębne sakramenty, ale dar uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa, udzielany w trzech stopniach.

Pełnia kapłaństwa to święcenia w stopniu episkopatu (czasem potocznie mówi się o sakrze biskupiej). Biskupi są następcami apostołów i posiadają pełnię duchowej władzy. Część Kościoła podlegająca pieczy biskupa to diecezja.

Najczęściej w warunkach parafialnych mamy do czynienia z kapłanem w stopniu prezbitera. To do niego zwyczajowo odnosimy potoczne określenie „ksiądz”. To z nim spotykamy się w parafii, on odprawia Mszę Świętą, spowiada i udziela posług duszpasterskich. Wiedzmy, że cała władza i prerogatywy, jakie kapłan posiada, mają swoje umiejscowienie w jego zjednoczeniu z biskupem. Żaden kapłan nie ma „swojej” parafii, a jedynie posługuje w tej, do której został skierowany wolą biskupa. Każdy kapłan przynależy do diecezji czyli jest inkardynowany.

Najniższym stopniem święceń jest diakonat. W praktyce w naszym kraju diakonami są zwykle studenci ostatniego roku studiów seminaryjnych. W niektórych krajach przyjęła się (u nas wciąż jest rzadkością) instytucja stałego diakona – zwykle ojca rodziny, który po odpowiedniej formacji sprawuje służbę we wspólnocie Kościoła. Diakon może głosić Słowo Boże, rozdzielać Komunię, prowadzić pogrzeby, nie odprawia natomiast Mszy Świętej i nie może rozgrzeszać.